Wachten...We reizen terug in drie etappes: eerst vliegen we van Phu Quoc naar Ho Chi Min City, van daar vliegen we naar Bangkok en vervolgens "flying blue" naar Schiphol. We hoeven pas om 12:00 richting vliegveld, dus we nemen nog een laatste duik in het zwembad (ik probeer nog de zee, maar Lotte en Floor zijn niet om te praten). Lotte oefent al de hele vakantie zonder bandjes en vandaag zwemt ze zowaar helemaal zelf heen en weer over de volle breedte van het zwembad. We zijn supertrots!

Superstrand op Phu QuocDe laatste etappe van onze reis voert ons naar Phu Quoc, een klein eilandje dat ten zuiden van Vietnam in de Golf van Thailand ligt. Het eiland is nog redelijk authentiek, al schieten de hotels en resorts er als paddenstoelen uit de grond. Er gaan geruchten dat vanaf volgend jaar het vliegveld ook internationale vluchten gaat uitvoeren, dan is het definitief gedaan met de rust. De boot naar Phu Quoc, die er zo'n tweeënhalf uur over doet vertrekt vanuit Rach Gia. Op weg hier naartoe laat Mr. Do ons nog even een krokodillenfarm zien. Ze kweken hier zoetwaterkrokodillen, die vroeger ook in het wild in de Mekong Delta voorkwamen, maar nu vrijwel zijn uitgestorven. Lotte en Floor hebben nog nooit zoveel krokodillen bij elkaar gezien.

Rijstpapier makenNa de vermoeiende dag in Ho Chi Min City hebben we vandaag weer een reisdag. Vanavond komen we in onze voorlaatste bestemming aan: Can Tho, de hoofdstad van de Mekong Delta provincie. Halverwege de reis stoppen we in een dorpje om een boottocht over de Mekong Delta te maken. Bij de eerste stop zien we hoe rijstpapier wordt gemaakt. Ook zijn er demonstraties van het maken van een soort toffees van gekarameliseerde kokosmelk en het maken van gepofte rijst. Vooral dat laatste ziet er specticulair uit: in een wok van ongeveer een meter doorsnede wordt een hoveelheid zand heet gemaakt. Vervolgens voegt de kok een portie ongepelde rijst toe. Door de gelijkmatige warmteoverdracht van het zand wordt de rijst gepoft en laat het bruine vliesje los. Daarna wordt het zand-rijst mengsel in een fijne zeef geschept, waardoor het zand weer terug in de wok stroomt. Een tweede, grovere zeef scheidt vervolgens de gepofte rijst van de vliesjes. De laatste wordt weer gebruikt als brandstof voor het verhitten van de wok. De gepofte rijst wordt met suikerstroop en wat gehakte pinda's tot koeken geperst.

KoffieVanmorgen rijden we het dal in richting Ho Chi Min City (HCMC, veel Zuid-Vietnamezen hebben het nog over Saigon). Na nog een kleine plensbui klaart het op. De heuvels rond Dalat zijn perfect geschikt voor het telen van koffie en thee, wat hier ook op grote schaal gebeurd. Vietnam is na Brazilië 's-werelds grootste export van koffie. We stoppen bij een thee plantage en later bij een winkel waar de thee ook gesorteerd wordt. Helaas is het noch voor koffie als voor thee oogsttijd en valt er verder weinig te zien. Lotte vind het wel prachtig dat er twee boontjes (net zoals die van thuis) uit een koffiebes tevoorschijn komen als je die openpeutert.

"Westland"Na drie dagen zwembad is het hoog tijd voor een beetje aktie. Daarom vertrekken
we rond een uur of acht richting Dalat. Dit stadje ligt in Centraal Vietnam op zo'n 1500 meter. Op deze hoogte is de temperatuur een stuk gematigder: tussen 15°C en 25°C. Dit klimaat en het heuvelachtige landschap bieden een perfect voedingsbodem voor koffie, thee en allerhande groenten die niet in de rest van Vietnam groeien, zoals bijvoorbeeld artisjokken. Al in de tijd van de kolonisatie was dit een geliefd oord voor de Fransen om in de zomer de hitte te ontvluchten. De keur aan luxe huizen uit deze tijd doet de stad meer denken aan een alpendorp dan een Vietnamees oord. Er worden hier ook veel bloemen geteeld en wanneer we de vallei binnenrijden zien we een zee aan kassen. Natuurlijk zijn hier ook een aantal Nederlandse telers neergestreken.

We slepen 's-ochtends onze spullen naar de auto die ons naar het vliegveld van Danang gaat brengen. Dat wordt met onze kooplust bij iedere trip een grotere uitdaging. Toch kunnen we nog steeds zonder hulp alle bagage verslepen... Om 9:40 vliegen we naar Nha Trang. De vlucht duurt weer een goed uur en deze keer worden we al bij de bagageband opgepikt door wat later blijkt een chauffeur van het hotel. Nha Trang is hard op weg een toeristenoord te worden als er zoveel zijn in de wereld: strand, een brede boulevard geflankeerd door grote hoteltorens. Nha Trang Airport gaat vanaf 2011 ook internationale vluchten aanbieden en daarom wordt er al als een dolle gebouwd: een nieuw Sheraton, een Best Western en Crown Plaza.

Als we in het hotel op onze kamer aankomen ruikt die vreselijk naar sigarettenrook. We bellen met de receptie en een kwartier later zitten we een verdieping lager in een andere kamer. Dit soort kleine issues worden overal direct en perfect opgelost. Niks communistisch aan!

We vertrekken 's morgens uit ons hotel in Hue en gaan op weg naar Hoi An. Helaas hebben we nog steeds dezelfde chauffeur die niet weet hoe die moet schakelen. Wat een drama. Lhong onze gids is erg aardig en we bezoeken voordat we gaan lunchen het Cham museum. Inmiddels is het 12 uur en de kinderen hebben het warm en absoluut geen interesse in een paar oude beelden en willen graag eten. We rennen uit fatsoen nog wel even overal langs en gaan lunchen in Danang. Dit is een vrij grote nieuwe stad waar overal wordt gebouwd. De Vietnamezen vinden het geweldig om hier op vakantie te gaan in plaats van naar een stad als Hoi An, omdat ze hier een supermarkt kunnen bekijken en nieuwe hotels met karaoke bar. Kortom alles wat wij niet zoeken. We gaan een beetje een industriegebied in met een aantal scheepswerven en stoppen bij een groot restaurant. Er zit een grote groep Vietnamezen te eten met één westerling en er wordt veel bier gedronken (Heineken) en luid gepraat.

We worden ophaald door Lhong, onze nieuwe gids. Het is een enthousiaste vent en spreek beter engels dan Tiemp. Tijdens de ritten naar de verschillende bezichtigingen vertelt hij een hoop zaken over het "normale" Vietnam: onder meer dat de Vietnamese overheid een twee kind policy hanteert en dat daarom veel Vietnamezen een beetje medelijden met me hebben: ik heb namelijk twee dochters en geen zoon. In Vietnamese families zorgt de jongste zoon voor de ouders als ze ouder worden en zonder zoon zit je dus "zonder pensioen".